කරුණාවන්ත වඳුරා

කරුණාවන්ත වඳුරා

පුරාණ කාලයේ, මේ භාරත දේශයේ, රජ දරුවන් අතර ධර්මිෂ්ඨකමින් හා කරුණාවෙන් පිරිපුන් රජ කෙනෙක් රජකම් කළේය. ඔහුගේ රාජධානිය සරුසාර වූයේය, ජනතාව සතුටින් හා සමාදානයෙන් ජීවත් වූයේය. එහෙත්, රජුට දරු සුරතල් බැලීමට නොලැබීම මහා දුක්ඛිත තත්ත්වයක් විය. රජුට දරුවෙක් ලැබුණු පසු, ඔහු මහත් සතුටට පත් වූ අතර, දරුවාට 'බෝධිසත්ත්ව කුමාරයා' යන නාමය තැබීය. කුමාරයා හැදී වැඩුණේ අතිශය සුන්දර හා ධර්මිෂ්ඨ තරුණයෙකු ලෙසය. ඔහුගේ හදවත කරුණාවෙන් හා දයාවෙන් පිරිපුන් වූයේය.

බෝධිසත්ත්ව කුමාරයාගේ ළමා කාලය ගෙවී ගියේ ධර්ම ශාස්ත්‍ර හැදෑරීම, විද්‍යා පුහුණු වීම සහ රාජ්‍ය පාලනය පිළිබඳව ඉගෙන ගැනීමෙනි. ඔහු සෑම විටම දුප්පත්, අසරණ සහ පීඩාවට පත් ජනතාව කෙරෙහි අනුකම්පාව දැක් වූයේය. ඔහුගේ යහපත් ගතිගුණ නිසා, ඔහු ජනතාව අතර මහත් ප්‍රසාදයට පත් විය.

දිනක්, කුමාරයා තම පියාගේ රාජධානියේ අභ්‍යන්තර වනයට ගියේය. එම වනය ඉතාමත් ගම්භීර වූයේය, ඝන කැලෑවෙන් වැසී තිබුණේය, විවිධ සත්වයන් වාසය කළේය. කුමාරයා එහි ගමන් කරමින් සිටියදී, ඔහුට අතිශය දුක්ඛිත හා අනුකම්පා සහගත දර්ශනයක් දැකගන්නට ලැබුණි.

එය මීටර දහයක් පමණ උස, ඉතාමත් විශාල ගල් පර්වතයක අද්දර, උසින් අඩි සිය ගණනක් පහළින්, වැටී සිටි වඳුරෙකුගේ දර්ශනය විය. එම වඳුරා අතිශය දුර්වල වී, ශරීරයේ තුවාල රාශියක් තිබුණි. එය තනිවම නැගිටීමට හෝ චලනය වීමට තරම් ශක්තියක් නොතිබුණි. ඊට අමතරව, එහි දරුවා, කුඩා වඳුරෙකු, මව අසලම සිට, බියෙන් හා දුකින් කෝප ගැසමින් සිටියේය. මවගේ ශරීරයෙන් රුධිරය ගලා ගොස්, පොළව රතු පැහැයට හැරී තිබුණි.

බෝධිසත්ත්ව කුමාරයා එම දර්ශනය දුටු විගස, ඔහුගේ හදවත කරුණාවෙන් පිරි ඉතිරී ගියේය. ඔහු අශ්වයාගෙන් බැස, සෙසු පිරිවරට කිසිදු උපකාරයක් නොකරන ලෙස සංඥා කළේය. ඔහු තනිවම එම ගල් පර්වතය දෙසට ගමන් කළේය. ඊට හේතුව, එම ගල් පර්වතය ඉතාමත් උස් වූ නිසා, පහළට බැසීම අතිශය දුෂ්කර වූයේය.

"අනේ, දුප්පත් සතාණෙනි," කුමාරයා මෘදු ස්වරයෙන් කීවේය. "ඔබ මෙසේ දුක් විඳින්නේ කෙසේද?"

වඳුරා, ඉතාමත් දුර්වල හඬකින්, "මහරජතුමනි, මම ගසෙන් වැටුණෙමි. මගේ ශරීරයේ ඇට බිඳී ගොස්, මගේ ජීවිතය අහිමි වනු ඇතැයි මට සිතේ. මගේ කුඩා දරුවා අනාථ වනු ඇත."

බෝධිසත්ත්ව කුමාරයා, කිසිදු පැකිලීමකින් තොරව, එම ගල් පර්වතය දිගේ පහළට බැසීමට පටන් ගත්තේය. එය අතිශය භයානක සහ වෙහෙසකර ගමනක් විය. ඔහු ගල් අතරින්, කටු අතරින්, තුවාල කරගෙන, කිසිදු දෙයක් ගැන නොසිතා, ඔහු තම සිත් සතන් අසරණ සතා කෙරෙහි යොමු කළේය. ඔහු ළඟට ළඟා වන විට, ඔහුගේ ඇඳුම් ඉරී ගොස්, ශරීරයේ සීරීම් රාශියක් ඇති විය.

අවසානයේ, ඔහු වඳුරා ළඟට ළඟා විය. කුඩා වඳුරා බියෙන් මවගේ සිරුරට හේත්තු වී සිටියේය. බෝධිසත්ත්ව කුමාරයා, අතිශය මෘදු ලෙස, "බිය නොවනු, කුඩා දරුවනි. මම ඔබට උදව් කිරීමට පැමිණ සිටිමි."

ඔහු වඳුරාගේ තුවාල පරීක්ෂා කළේය. තුවාල ඉතාමත් ගැඹුරු වූයේය, සහ වේදනාකාරී වූයේය. කුමාරයා තම සිරුරේ තිබූ රෙදි කැබලිවලින් තුවාල පිසදැමුවේය. ඔහු තම වතුර බඳුනෙන් වතුර ගෙන, වඳුරාට ටිකෙන් ටික පෙව්වේය. ඉන්පසු, ඔහු තම සංචාරයේදී රැගෙන ආ ඖෂධ, තුවාල මත ආලේප කළේය.

"මහරජතුමනි," වඳුරා දුර්වල හඬකින් කීවේය. "ඔබ මෙසේ මා සඳහා මෙතරම් දුක් විඳින්නේ මන්ද?"

බෝධිසත්ත්ව කුමාරයා සිනාසී, "අනේ, සතාණෙනි. මේ ලෝකයේ ජීවත් වන සියලුම සත්වයන්ට කරුණාව දැක්වීම මගේ යුතුකමයි. මට හැකියාවක් තිබියදී, අසරණ කෙනෙකුට උදව් නොකර සිටීම මගේ ධර්මයට අනුව නොවේ."

ඔහු වඳුරාගේ ශරීරය අතිශය මෘදු ලෙස ස්පර්ශ කළේය. ඔහුට වඳුරා ගල් පර්වතය මතින් ඔසවාගෙන යාමට තරම් ශක්තියක් නොතිබුණි. එහෙත්, ඔහුට කළ හැකි සෑම දෙයක්ම කළේය. ඔහු වඳුරාට ඖෂධ දී, ජලය දී, සැනසුවේය.

"ඔබට නැවත නැඟිටීමට ශක්තියක් ලැබෙන තුරු, මම ඔබ අසලම සිටිමි," කුමාරයා කීවේය.

ඔහු තම සෙසු පිරිවරට සංඥා කර, ඔවුන්ට පහළට පැමිණ, වඳුරාට සහ ඇගේ දරුවාට උදව් කරන ලෙස කීවේය. පිරිවර දුටු විට, ඔවුන් ද කුමාරයාගේ කරුණාව සහ ධෛර්යය ගැන මවිත වූයේය. ඔවුන් පහළට බැස, වඳුරාට සහ ඇගේ දරුවාට උදව් කළහ. ඔවුන් වඳුරා අතිශය මෘදු ලෙස ගෙන, ඇගේ ශරීරයට හානියක් නොවන පරිදි, ගල් පර්වතය මතින් ඔසවාගෙන ගියහ.

ඉන්පසු, කුමාරයා වඳුරාට සහ ඇගේ දරුවාට ආහාර, ජලය සහ සුවපහසු නවාතැන් ලබා දුන්නේය. ඔහු දින ගණනාවක් පුරා වඳුරාගේ සුවය සඳහා කටයුතු කළේය. ඔහුගේ කරුණාවන්තකම නිසා, වඳුරා සුවපත් වන්නට පටන් ගත්තේය. ඇගේ තුවාල සුව වී, ඇගේ ශරීරය ශක්තිමත් විය.

දිනක්, වඳුරා සම්පූර්ණයෙන්ම සුවපත් වූ පසු, ඇය කුමාරයාට ස්තුති කරමින් කීවාය, "මහරජතුමනි, ඔබ මට කළ උපකාරය මට කවදාවත් අමතක නොවේ. ඔබ මගේ ජීවිතය බේරා ගත්තා පමණක් නොව, මගේ දරුවාට ද අනාථ වීමෙන් මුදා ගත්තා. ඔබේ කරුණාව, ධෛර්යය සහ ත්‍යාගශීලී බව මට කියා දෙන්නේ, සැබෑ ශ්‍රේෂ්ඨත්වය යනු කුමක්ද යන්නයි."

බෝධිසත්ත්ව කුමාරයා සිනාසී, "අනේ, සතාණෙනි. එය මගේ යුතුකමයි. ඔබ නැවත වනයට ගොස්, සතුටින් ජීවත් වන්න."

වඳුරා සහ ඇගේ දරුවා කුමාරයාට නැවතත් ස්තුති කර, වනයට ගියහ. බෝධිසත්ත්ව කුමාරයා, ඔහුගේ හදවත සතුටින් පිරි ඉතිරී ගිය අතර, ඔහුගේ රාජධානියට පැමිණියේය. ඔහුගේ මෙම ක්‍රියාව, රාජධානිය පුරා පැතිර ගියේය. ජනතාව, කුමාරයාගේ කරුණාව සහ ධෛර්යය ගැන අතිශය ප්‍රශංසා කළහ.

එතැන් සිට, බෝධිසත්ත්ව කුමාරයා, 'කරුණාවන්ත වඳුරා' ලෙස ප්‍රසිද්ධියට පත් විය. ඔහුගේ මෙම ගුණාංග, ඔහුගේ ජීවිතයේ සෑම අංශයකම පිළිබිඹු විය. ඔහු සැමවිටම දුප්පත්, අසරණ සහ පීඩාවට පත් ජනතාවට උපකාර කළේය. ඔහුගේ රාජධානිය, ඔහුගේ කරුණාවන්ත පාලනය යටතේ, සුවචිත්‍රයෙන් හා සදාචාර සම්පන්නව පවත්වාගෙන යන ලදී.

කරුණාවන්ත වඳුරාගේ කථාවෙන් අපට ඉගෙනගත හැකි පාඩම් රාශියක් ඇත. ප්‍රධාන වශයෙන්, අප සියලු සත්වයන් කෙරෙහි කරුණාවන්ත විය යුතුය. අපට හැකියාවක් තිබියදී, අසරණ කෙනෙකුට උදව් නොකර සිටීම ධර්මයට අනුව නොවේ. අපගේ ධෛර්යය සහ ත්‍යාගශීලී බව, අපට පමණක් නොව, අප වටා සිටින අයට ද යහපතක් ගෙන දේ.

බෝධිසත්ත්වයන් වහන්සේ මේ ජීවිතයේ දී, කරුණාව, ධෛර්යය, ත්‍යාගශීලී බව, සහ අනුකම්පාව යන බාරමිසය අතිශයින් බුලූ පිරූ සේක.